പോക്കരുടെ അപേക്ഷ.

പതിവ്‌ പോലെ പോക്കര്‍ കുട്ടന്നായരുടെ ശ്രീകൃഷ്ണവിലാസത്തിലെ പുട്ടും കടലയും തട്ടുന്നതിനിടയിലാണ്‌ തലേന്ന് രാത്രി താടിക്കോയ പോത്ത്‌ വാങ്ങാനായി പെരുമ്പിലാവ്‌ ചന്തയ്ക്ക്‌ പോയെന്നും രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞേ മടങ്ങൂ എന്നും കുട്ടന്നായര്‍ പറഞ്ഞറിയുന്നത്‌. അപ്പോള്‍ തന്നെ അന്നത്തെ ഈവനിംഗ്‌ വാക്ക്‌ താടിക്കോയയുടെ വീടുവഴിയാകട്ടേ എന്ന് പോക്കര്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇത് പറയുമ്പോള്‍ തന്നെ കുട്ടന്നായര്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു പോക്കര്‍ ഇന്ന് ആ വഴി പോവുമെന്നും ഇന്ന് തന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്ന താടിക്കോയയുടെ പിടിയില്‍ പെടുമെന്നും... എല്ലാം ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ നായരുടെ മനസ്സിലും ചുണ്ടിലും ചിരി പൊടിഞ്ഞു.

മത്തിച്ചാറൊഴിച്ച ചോറുണ്ട്‌ സഹചാരിയായ ചാക്കുമായി പോക്കര്‍ താടിക്കോയയുടെ വീട്‌ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി.

താടിക്കോയയ്ക്‌ രണ്ട്‌ ഭാര്യമാരായിരുന്നു. പരസ്പരം സ്റ്റണ്ട്‌ നടത്തിയിട്ട്‌ ഒരു കാര്യവുമില്ലന്ന് ബോധ്യമായി രമ്യതയില്‍ കഴിയുന്ന അവര്‍ ഏത്‌ സമയവും തിരിച്ചെത്താവുന്ന ഭര്‍ത്താവിനെ കാത്തിരുന്ന് ചെറുതായി ഉറക്കം പിടിച്ചതേയുള്ളൂ.

ഭര്‍ത്താവിന്റെ കാല്‍ പെരുമാറ്റം. ഇരുട്ടില്‍ എത്തിയ ഭര്‍ത്താവിനെ ഒന്നാം ഭാര്യ കൈപിടിച്ച് പതുക്കെ തന്റെ അരികിലേക്ക്‌ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ്‌ എതിര്‍ വശത്ത്‌ നിന്ന് മറ്റൊരാള്‍ അങ്ങോട്ടും പിടിച്ച്‌ വലിക്കുന്നത്‌ മനസ്സിലായത്‌. അവള്‍ക്കുറപ്പായി അത്‌ തന്റെ സപത്നിയാണെന്ന്. അതോടെ അവര്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തിയായി വലിച്ചു. അതിനനുസരിച്ച്‌ എതിര്‍വശത്ത്‌ നിന്നുള്ള വലിയും ശക്തമായി. ഇരുവശത്തേക്കുമുള്ള വലിയുടെ ശക്തി കൂടികൂടി വന്നതോടെ തന്റെ കൈ പറിഞ്ഞ്‌ പോവുമെന്ന് തോന്നിയ പോക്കര്‍ അലറി വിളിച്ചു. ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ്‌ ഇത്‌ ഭര്‍ത്താവല്ലന്നും മറ്റാരോ ആണെന്നും താടിക്കോയയുടെ ഭാര്യമാര്‍ക്ക്‌ ബോധ്യമായത്‌.


വീട്ടില്‍ വിളക്ക്‌ തെളിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ ഒടിഞ്ഞ്‌ തൂങ്ങിയ കൈകളുമായി ഒരാള്‍ ബോധമറ്റുകിടക്കുന്നത്‌ കണ്ടത്‌. അതോടെ അവരും അലറി വിളിച്ചു. ഓടിക്കൂടിയ നാട്ടുകാര്‍ കള്ളനെ ആദ്യം നാട്ടുവൈദ്യന്റെ വൈദ്യശാലയിലും പിന്നീട്‌ പോലീസ്‌ സ്റ്റേഷനിലും എത്തിച്ചു.

അന്ന് പോക്കരിന്റെ കേസിന്റെ വിധി പറയുന്ന ദിവസം. പ്രതിക്കൂട്ടിലെ പോക്കരെ നോക്കി ജഡ്ജി ചോദിച്ചു. "താങ്കള്‍ക്ക്‌ ശിക്ഷ വിധിക്കാന്‍ പോവുന്നു. അതിന്‌ മുമ്പ്‌ പ്രതിക്ക്‌ കോടതിയുടെ മുമ്പാകെ എന്തെങ്കിലും ബോധിപ്പിക്കാനുണ്ടോ...?"

പോക്കര്‍ തന്റെ രണ്ട്‌ കൈകളും കൂപ്പി " പൊന്ന്നേമാനേ... ഞാന്‍ കള്ളനാണ്‌. അന്നവിടെ കക്കാന്‍ കേറിയതായിരുന്നു. അതിന്‌ അങ്ങ്‌ തരുന്ന എന്ത്‌ ശിക്ഷയും പോക്കര്‌ എറ്റുവാങ്ങാം... പക്ഷേ ഒരപേക്ഷയുണ്ട്‌... എന്നെക്കൊണ്ട് രണ്ട്‌ കല്ല്യാണം കഴിപ്പിക്കുന്ന എന്ന ശിക്ഷമാത്രം വിധിക്കരുത്‌... എനിക്ക്‌ വേറെ ഒന്നും പറയാനില്ല.

കോടതിയില്‍ ഉയര്‍ന്ന ചിരിയമര്‍ന്നപ്പോള്‍ തന്റെ ചിരിയുമടക്കി ജഡ്ജി ശിക്ഷാവാചകങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി...

പോക്കറിന്റെ സങ്കടം...

അന്ന് നേരത്തെ തന്നെ പോക്കര്‌ ചെട്ട്യാരുടെ ശ്രീകൃഷ്ണ വിലാസം ഹോട്ടലിലെത്തി. ചൂടുള്ള പുട്ടില്‍ നാല്‌ കദളി പഴങ്ങള്‍ ഉടച്ച്‌ ചേര്‍ത്ത്‌ നന്നായി കുഴച്ച്‌ ഒരറ്റത്ത്‌ നിന്ന് കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ കുട്ടന്നായര്‍ ഹാജര്‍ വെച്ചത്‌. വന്നപാടെ ഒരു കുറ്റി പുട്ടിനും നാല് പഴത്തിനും ഓര്‍ഡറിട്ട്‌ പോക്കരേ നോക്കി മയത്തില്‍ ചിരിച്ചു.

"അല്ല പോക്കരേ ന്താ ഇന്ന് ഇത്ര നേരത്തെ ?"

"നായരേ ഇന്ന് കോയിക്കോട്‌ വരേ പോണം..."

"അത്‌ എന്തിനാ..."

"ഇക്ക്‌ തിരിച്ച്‌ പോവാനുള്ള ടിക്കറ്റടുക്കാനാ..."

"ടിക്കറ്റോ... അതിന്‌ സിനിമാ ടാക്കീസിക്കാണോ ഇങ്ങള് പോണത്‌..."

"ഇന്റ മണുകൂസന്‍ നായരേ... സിന്മാ ടാക്കീസ്‌ക്കല്ലാ... സൌദീക്ക്‌... അയിന്‌ ബിമാനത്തീ പോണ്ടേ... ബീമാനത്തീ കേറ്റണേങ്കി ടിക്കറ്റ്ബേണം. ബെറും ടിക്കറ്റല്ലാ... പൊര്‍ത്ത്‌ കൊമ്പന്‍ മീശവെച്ച മൊയ്‌ല്യാരുടെ പോട്ടം ഉള്ള ടിക്കറ്റ്ബുക്ക്‌. അതാണ്‌ നായരേ ശരിക്കും ടിക്കറ്റ്‌... അല്ലാതെ ഈ സില്‍മാ ടാക്കീസില്‍ കിട്ട്‌ണ ഒരു കള്ളാസിന്‍ കഷ്ണല്ല...

പോക്കരിന്റെ വെടിക്കെട്ട്‌ കേട്ട്‌ പന്തം കണ്ട എന്തോ ഇരിക്കുന്നപോലെ കുട്ടന്നായര്‍ അന്തം വിട്ടിരുന്നു.

എരുമപ്പാലൊഴിച്ച ചായ ഗ്ലാസ്സില്‍ നിന്നൊന്ന് മോന്തി പോക്കര്‍ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"അല്ല... ഇങ്ങളെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യൊന്നൂല്ല്യാ... അല്ലെങ്കിലും വിവരം ഇണ്ടോ ഈ നാട്ടേര്‍ക്ക്‌. ഇങ്ങള്‍ എപ്പോഴേങ്കിലും ഈ ബീമാനം അട്ത്ത്ന്ന് കണ്ട്‌ട്ട്‌ണ്ടാ..."

ഇത്തിരി വിഷമത്തോടെ കുട്ടന്നായരടക്കം കൂടി നിന്നവര്‍ തലകുനിച്ചു.

"ഇല്ല്യാ... ദൂരന്ന് കണ്ട്‌ട്ട്‌ണ്ട്. ഒരു തെങ്ങിന് കൊതുമ്പിന്റെ അത്ര ബല്‍പ്പത്തില്‍. പിന്നെ തീവണ്ടി കണ്ടിട്ടണ്ട്‌... ഒരിക്കെ അതീ കേറീട്ടുണ്ട്‌."

"തീവണ്ടിം ബീമാനും എത്ര വ്യത്യാസണ്ടെന്നറിയാമോ ?"

" ഉം "

"ന്നാ പറ" പോക്കര്‌ കുട്ടന്നായരേ രൂക്ഷമായി നോക്കി.

"ബൂമീക്കൂടി പോണത്‌ തീവണ്ടി. മാനത്ത്‌ കൂടെ പോണത്‌ ബീമാനം."

"അത്‌ മാത്രല്ല... ബീമനത്തിന് വേറെ ഒരു പാട്‌ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്‌."

"ന്ന ജ്ജ്‌ പറ പോക്കരേ"

" ന്നാ കേട്ടോളീ... ഒന്ന് ബീമാനത്തില്‍ കേറാന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ ബുക്ക്‌ വേണം. തീവണ്ടീ കേറാന്‍ ഒരു ചട്ടകലാസിന്റെ കഷ്ണം മതി."

"രണ്ട്‌ തീവണ്ടീല്‌ ചായ കച്ചോടം നടത്ത്ന്നത്‌ വൃത്തില്ലാത്ത ചെക്കാമാരാ... ബീമാനത്തില്‌ അത്‌ പെണ്ണ്‍ങ്ങളാ..."

"മൂന്ന് തീവണ്ടീലെ ചായക്ക്‌ അപ്പോ കാശ്‌ കൊടുക്കണം. എന്നാ ബിമാനത്തില്‌ ആദ്യം കായി വാങ്ങും. പിന്നെ ചായ തരും"

"നാല്‌ തീവണ്ടീല്‌ ചായിം കാപ്പിം അല്ലേ കീട്ടൂ... ബീമാനത്തില്‌ ചാരയം കൂടി കിട്ടും"
“പിന്നെ ബീമാത്തീന്ന് ചോറ് ബെയിക്കാന്‍ കൊള്ളീം കൊള്ത്തും തരും.”

“കൊളുത്തോ...”

“ഉം... ചങ്കിലോ മറ്റോ തടഞ്ഞാല്‍ തോണ്ടിയെടുക്കാനാ...”

“പിന്നെ ബീമാനത്തീ കേറ്യാ കൊര്‍ച്ച് നേരത്തിന് ഒരു ബെല്‍ട്ട് കെട്ടാന്‍ തരും... അങ്ങനെ പറ്യേണങ്കി ഒരുപാട് പറയാണ്ട് ഇന്റെ നായരേ...”


തീവണ്ടി വിമാന കമ്പാരിസണ്‍ പുരോഗമിക്കവേ കുട്ടന്നായര്‍ ചോദിച്ചു...

"അല്ല പോക്കരേ ബീമാത്ത്ന്ന് കുന്നും മലീം പെരിം കുടീം ഒക്കെ കാണോ ?"

"പിന്നീല്ലാതെ... കയിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം പോയപ്പോള്‍ ണ്ടായ കത കേക്കണോ ഇങ്ങക്ക്‌..."

നാട്ടുകാര്‍ കുലുങ്ങിയിരുന്നു. ഇനി വരാന്‍ പോവുന്ന ബഡായിയുടെ ആഴവും പരപ്പും അറിയാതെ.

"ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം പോവുമ്പോള്‍ ബിമാനത്താവളത്തില്‍ എത്തിയ ശേഷമാണ്‌ ഒരു കാര്യം ഓര്‍മ്മ വന്നത്‌."

"ബിമാനത്താവളോ... ?"

"അതേന്നേ...ബീമാനത്താവളം. അതായത്‌ ബിമാനം നിര്‍ത്തിടുക, വെള്ളം കാട്ടുക, പൊടിതട്ടുക, ടയറില്‍ കാറ്റുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുക, അതിനെ കുളിപ്പിക്കുക ഇതെല്ലാം ചെയ്യന്നത് ബീമാനത്താവളത്തില്‍ വെച്ചല്ലേ... പിന്നെ ഞമ്മളേ ബസ്സ് സ്റ്റാന്റ് ഇല്ലേ... അത് പോലെയുള്ള ബിമാന സ്റ്റാന്റാണ് ബിമാനത്താവളം. ബിമാന സ്റ്റാന്റിനെ ഇംഗ്ലീഷില്‍ ബിമാനത്താവളം എന്നാ പറയാ... ഇതിനൊക്കെ പൊറമേ അതിനെ നോക്കി കോണ്ട് നടക്കുന്ന ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ക്ക്‌ കുളിക്കാനും തുണിയും കുപ്പായവും മാറ്റാനും കെടന്നൊറങ്ങാനും ഒക്കേ സൌകര്യം ബീമാനത്താവളത്തില്‍ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഇബടെ തിരോന്തരത്ത്‌ ഒന്ന്ണ്ട്‌"

"എന്നിട്ട്‌"

"അവടെ ചെന്നപ്പളാ ഒരു കാര്യം ഓര്‍മ്മ വന്നത്‌. "

"എന്ത്‌ കാര്യം"

"നമ്മടെ പത്തായത്തിന്റെ ചാവി എന്റെ കുപ്പായത്തിന്റെ പോക്കറ്റില്‍ പെട്ടിരിക്കുന്നു. തിരിച്ച്‌ വീട്ടീല്‍ കൊണ്ടക്കൊടുക്കാന്‍ നേരല്ല്യാ... ചാവില്ല്യാതെ പത്തായം തൊറക്കാനും പറ്റൂല്ല..."

"ന്ന്ട്ട്‌." കുട്ടന്നായരടക്കം കൂടി നില്‍ക്കുന്നവര്‍ ഒന്നിച്ചന്വേഷിച്ചു.

" അവസാനം ഇക്കൊരു ബുദ്ധി തോന്നി. ഇങ്ങള്‌ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ഫറൂക്ക്‌ ഓട്‌ ഫാക്ടറിന്റെ പൊക കൊയല്... ഞമ്മളെ ബീവാത്തൂന്റെ ആങ്ങളയോട്‌ അതിന്റെ അടുത്ത്‌ വന്ന് നിക്കാന്‍ ഫോണ്‍ചെയ്ത്‌ പറഞ്ഞു."

"ന്ന്ട്ട്‌..."

"ന്ന്ട്ട്‌ എന്താ... തിരൊന്തരത്ത്‌ നിന്ന് ബിമാനം പൊങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പതുക്കെ ബീമനത്തിലേ കുളിമുറിയിലേക്ക്‌ നടന്നു. അവുടെ താഴേക്കും നോക്കിയിരുന്നു"

"അതെങ്ങനെ..."

"ങ്ങള്‌ തീവണ്ടീ കേറീട്ടില്ലേ നായരേ..."

"ഉം..."

"അതിലെ കുളീമുറീ കേറി മൂത്രം ഒഴിച്ചാ എങ്ങോട്ടാ പോവാ..."

"അത്‌ താഴത്തേക്ക്‌... റെയിലിലേക്ക്‌"

"അതീ കൂടി തായേക്ക്‌ നോക്കിയാല്‍ റെയില്‍ കാണോ..."

"കാണാം."

"നാ അതേ പോലെ തന്നെ ബിമാനത്തിലും... കക്കൂസീ കയറി താഴേക്ക്‌ നോക്കിയാല്‍ നമ്മളെ നാടൊക്കെ കാണാം പറ്റും. അങ്ങനെ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ താഴേക്ക്‌ നോക്കി നിന്നു."

"ന്ന്ട്ട്‌"

"അതീകൂടി വല്ല്യൊരു പൊക കൊയല്‌ കണ്ടപ്പോ ഞാന്‍ ചാവി താഴേക്ക്‌ ഇട്ട്‌ കൊടുത്തു..."

"ന്ന്ട്ട്‌ ചാവി കിട്ടിയോ...“

“ഹേയ്... കിട്ടീല്ല...”

“അത് എന്തേ...?”

“ഫറൂക്ക്‌ ഓട്‌ കമ്പനിയുടെ പൊക കൊയലാണെന്ന് കരുതി ഞാന്‍ താക്കോല്‍ ഇട്ടത്‌ കൊടക്കല്ല് ഓട്ട്‌ കമ്പനിയുടെ പൊക കൊയലിനടുത്തായി. പിന്നെ താക്കോല് കിട്ടാതായപ്പോള്‍ വീട്ട്‌ക്കാര് പത്തായം കുത്തിതൊറന്നു... പിന്നെ ഇപ്പോ ആകെ ഒരു സങ്കടേ ഉള്ളൂ... അന്ന് താക്കോല്‌ ഏതേങ്കിലും പാവത്തിന്റെ തലീല്‌ വീണോ ആവോ?... ഇനി അയാള് വല്ല കഷ്ണ്ടിയുമാണെങ്കില്‍... ഹോ... അലോചിക്കാന്‍ കൂടി വയ്യ."

പോക്കര്‍ പറഞ്ഞ്‌ നിര്‍ത്തിയപ്പോഴാണ്‌ തന്നെ തുറിച്ച്‌ നോക്കുന്ന പട്ടാളം ബാപ്പുട്ടിയെ കണ്ടത്‌. ചമ്മലടക്കി ചെട്ട്യാരെ നോക്കി പോക്കര്‌ പറഞ്ഞു.

"ചെട്ട്യാരേ ബാപ്പുട്ടിന്റെ കായി ഞമ്മള്‍ തരാട്ടാ... ഇന്റെ കണക്കില്‍ എഴുതിക്കോളീ... ഞാന്‍ കോയിക്കോട് ഒന്ന് പോയി ബരട്ടേ..."

എല്ലാവരേയും ഒന്ന് കൂടി നോക്കി പോക്കര്‍ പതുക്കേ ഇറങ്ങി നടന്നു.

പോക്കരിന്റെ ഭാഗ്യം....

ആയിടക്കാണ്‌ പോക്കര്‌ സൌദിയില്‍ നിന്ന് ലീവില്‍ തിരിച്ചെത്തിയത്‌. ചെട്ട്യാരുടെ പീടികയിലിരുന്ന് ആ വകയില്‍ ഫ്രീയായി കിട്ടിയ പുട്ടില്‍ കടലക്കറിയൊഴിച്ച്‌ നന്നായി കുഴച്ച്‌ വയിലേക്കിട്ട്‌ ഒരു സപ്പോര്‍ട്ടിനായി എരുമപ്പാലൊഴിച്ച ചായയും കുടിച്ച് പോക്കരിന്റെ സൌദിവിശേഷങ്ങളും കേട്ട്‌ കുട്ടന്നായരക്കമുള്ള നാട്ടുക്കാര്‍ രസിച്ചിരുന്നു.


ഇടയ്കെപ്പഴോ കുട്ടന്‍ നായര്‍ ചോദിച്ചു... "അല്ല പോക്കരാപ്ലേ ഇങ്ങക്കെന്താ അവിടെ പണി."

"അതൊന്നും പറയണ്ട ഇന്റെ നായരേ .... ഞാന്‍ നമ്മള്‌ അവിടെ അറബിയുടെ സ്വന്തം ആളല്ലേ."

"അതെങ്ങനെ..."

"അത്‌ ഒരു വല്ല്യ കഥയാ... വേണങ്കില്‍ ഞാന്‍ ചുരുക്കി പറയാം"

"പറയ്‌"

"അറബിയും ഞാനും കൂടി ഒരിക്കല്‍ കിണറ്‌ കണാന്‍ പോയതായിരുന്നു."

"കിണറോ..."

"നമ്മളെ നാട്ടിലെ പോലെ പച്ചള്ളം കിട്ട്‌ണ കിണറല്ല... സൌദീലെ കിണറ് കണ്ടാല്‍ ഇതൊക്കെ ഒരു കിണറാണോ... ബയങ്കര ബട്ടവും ബയങ്കര ആഴവും... പിന്നെ പച്ചള്ളത്തിന് പകരം ഒരോ കിണറ്റിലും മണ്ണണ്ണ പെട്രോള്‍ ഡീസല്‍ അങ്ങനെ പലതരം കിണറുകള്‍... അതിന് അവിടെ എണ്ണക്കിണര്‍ന്ന് പറയും... ഇന്റെ അറബിന്റെ തൊടൂല്‌ പത്തിരുപത്തഞ്ച്‌ എണ്ണക്കിണറുണ്ട്‌."

"എന്നിട്ട്‌"

"നടക്കുന്നതിനടയില്‍ കന്തൂറ തട്ടി പുള്ളി കിണറ്റില്‍ വീണു... ഒരു മണ്ണെണ്ണ കിണറില്‍"

"എന്നിട്ടോ..." പോക്കരിന്റെ പോക്കറ്റിന്റെ ബലത്തില്‍ അരകുറ്റി പുട്ടിന്‌ കൂടി ഓര്‍ഡറിട്ട്‌ കുട്ടന്നായര്‍ അത്ഭുതപെട്ടു.

"ഇന്ന്ട്ട്‌ എന്താ അറബിക്ക്‌ ആണെങ്കില്‍ നീന്തനും അറിയില്ല... രണ്ട്‌ വട്ടം മുങ്ങിപൊന്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവിടെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഈത്തപ്പന മട്ടല്‍ കൂട്ടികെട്ടി ഇട്ട്‌ കൊടുത്തു... അതിമ്മ പുടിച്ച്‌ കിടന്നു."

പിന്നെ എണ്ണകിണറ്‌ വറ്റിച്ചേ പുറത്തിറക്കാന്‍ പറ്റൊള്ളൂന്ന് പോലീസ്‌... എന്നാല്‍ മിഷീന്‍ വെച്ച്‌ വറ്റിക്കാനും പറ്റില്ല... അങ്ങനെ അവരാകെ ബേജാറയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു ഐഡിയ പറഞ്ഞ കൊടുത്തത്."

"എന്ത്‌ വഴി.."

"നാല്‍ വല്ല്യ കമ്പകയര്‍ എണ്ണ കിണറിലേക്കിട്ട്‌ അതിന്റെ തലക്കെ തീ കൊടുത്തു. വെളക്കിലെ എണ്ണവറ്റും പോലെ കിണറ്റിലെ എണ്ണ വറ്റി അറബിനെ പുറത്തെടുത്തു. അതിന്‌ ശേഷം മൂപ്പര്‍ക്ക്‌ ഇന്നെ വല്ല്യ ഇഷ്ടാ..."

കഴിച്ച പുട്ടിന്റെ പേമന്റ്‌ കഴിയാത്തതിനാല്‍ എല്ലാവരും മിണ്ടാതിരുന്നു... തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന പഴക്കുലയില്‍ നിന്ന് ഒന്ന് വലിച്ചെടുത്ത്‌ കുട്ടന്നായര്‍ ചോദിച്ചു... "നന്താ മ്മളെ മമ്മതിന്റെ വിവരം"


"ഓന്‍ അവിടെ സുജായി അല്ലേ... പക്ഷേ ഞാനാ പണി ശരിയാക്കിയത്‌. ആ കഥ നാളെ പറയാം... ഇന്ന് ഇഞ്ഞ് ഇച്ചിരി പണിയുണ്ട്." പോക്കര് എഴുന്നേറ്റു.

നിറഞ്ഞവയറിന്റെ സിഗ്നലുമായെത്തിയ ഏമ്പക്കവുമായി കൂടെ കുട്ടന്നായരും എഴുന്നേറ്റു...

പ്ലാവില പുരാണം...

ഇത്‌ കുറേയേറെ വര്‍ഷം മുമ്പ്‌ നടന്നെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഒരു നാടോടി കഥ. അതിനാല്‍ ഈ കഥയില്‍ ചോദ്യമില്ല.
--------------------------------------------------


ജമാലും ജലാലും കന്നുകാലികച്ചവടക്കാരായിരുന്നു. നല്ല കൂട്ടുകച്ചവടക്കാര്‍. അനാഥരായതിനാല്‍ ഊണും ഉറക്കവും ഒരുമിച്ച്‌. നാട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം അവരുടെ ഒരുമയെ കുറിച്ചു പറയാനേ സമയമുണ്ടായിരുന്നോള്ളൂ...


അങ്ങനെ ഒരു ബലിപെരുന്നള്‍ കഴിഞ്ഞ സമയം. കച്ചവടത്തില്‍ ഒത്തിരി ലാഭം കിട്ടി. കാര്യമായി ചെലവൊന്നുമില്ലാത്ത അവര്‍ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ക്ഷാമകാലമായതിനാല്‍ നാട്ടുക്കാര്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു ദിവസം ഉച്ചക്ക്‌ കഞ്ഞിയും കപ്പയും വിതരണം ചെയ്യണം.


അങ്ങനെ ഒരു ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചക്ക്‌ ശേഷം ജാതിമത ഭേദമന്യേ നാട്ടുകാരെ നിരത്തിയിരുത്തി ജോലിക്കാര്‍ കഞ്ഞിവിളമ്പുന്നത്‌ രണ്ടാളും നോക്കിനിന്നു. കഴിച്ചവര്‍ നന്ദി പറഞ്ഞു തിരിച്ച്‌ പോയി. ഏറ്റവും അവസാനം പാടത്ത്‌ തണലില്‍ മാറിയിരിക്കുന്ന അവരുടെ മുമ്പില്‍ മണ്‍ചട്ടിയില്‍ വിളമ്പിയകഞ്ഞി ജോലിക്കാരന്‍ കൊണ്ടുവെച്ചു.


അടുത്ത്‌ ഒഴുകുന്ന തോട്ടില്‍ നിന്ന് കയ്യും മുഖവും കഴുകി കഞ്ഞികുടിക്കാനിരുന്നപ്പോഴാണ്‌ ഒരു പ്രശ്നം അവരുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്‌. കഞ്ഞികുടിക്കാന്‍ കയില്‍ (തവി)യില്ല. ഇനി പ്ലവിലയെടുത്ത്‌ ഒരുഭാഗം മടക്കി ഈര്‍ക്കിള്‍ ഉപയോഗിച്ച്‌ ഒരു കയിലുണ്ടാക്കണം. ജമാല്‍ ജലാലിനോട്‌ പറഞ്ഞു ജലാലെ നീ പോയി രണ്ട്‌ പ്ലാവിലയെടുത്തു വാ..

ജലാല്‍ : എനിക്കുവയ്യ.. നീ ചെല്ല്
ജമാല്‍ : നിനക്കെന്താ കൊണ്ടുവന്നാല്‍
ജലാല്‍ : നിനക്കതിനു പറ്റില്ലേ...


അതോടെ തര്‍ക്കം മുറുകി. അടിയുടെ വക്കിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവര്‍ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു ഇനി ആദ്യം മിണ്ടുന്നവന്‍ പ്ലാവില കൊണ്ടുവരണം. രണ്ടാളും രണ്ടുസൈഡിലും മിണ്ടാതിരുന്നു. വൈകുന്നേരം വരെ പാടവക്കിലൂടെ കടന്ന് പോയവര്‍ അവരെ കണ്ടിരുന്നു. പങ്കുകച്ചവടം നടത്തുവരല്ലേ... എന്തെങ്കിലും ഡിസ്കഷനിലായിരിക്കും ശല്ല്യപ്പെടുത്തേണ്ട എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതെ കടന്നു പോയി


പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ പള്ളിയിലേക്ക്‌ ബാങ്ക്‌ വിളിക്കാന്‍ പോവുന്ന അവറാനാണ്‌ രണ്ടാളും പാടത്ത്‌ മരിച്ചുകിടക്കുന്നത്‌ കണ്ടത്‌. അവറാന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ നിലവിളിച്ചു. നട്ടുകാര്‍ ഓടികൂടി. രണ്ടാളുടെയും മൃതദേഹം അവരുടെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുവന്നു. അവസാനമായി അവരെ കാണാന്‍ ജനങ്ങള്‍ തിക്കും തിരക്കും കൂട്ടി. ഒന്നിച്ച്‌ ജീവിച്ച്‌ ഒന്നിച്ചുമരിച്ച അവരെ കുറിച്ച്‌ സങ്കടത്തോടെ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. വന്‍ ജനാവലിയുടെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ പള്ളിയിലേക്കെടുത്തു.


അവസാന പ്രാര്‍ത്ഥനക്കായി പള്ളിയില്‍ കൊണ്ടുവന്ന ഈ നല്ലമനുഷ്യരുടെ പഴയ കാലചെയ്തികളിലോ വാക്കുകളിലോ വല്ല വിഷമവും ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ ക്ഷമിക്കണമെന്ന് പള്ളിപ്രസിഡന്റ്‌ ഉമ്മറാജി ഉദ്ബോധിപ്പിച്ചു. എന്തെങ്കിലും സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളുകള്‍ ബാക്കിയുണ്ടെങ്കില്‍ പിറ്റേന്ന് അദ്ദേഹത്തെ കാണാന്‍ പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.


പ്രാര്‍ത്ഥനക്ക്‌ ശേഷം പിന്നെ ഖബറക്കത്തിനായി പള്ളിക്കാട്ടിലെത്തി. അടുത്തത്തടുത്ത്‌ കുഴിച്ച ഖബറുകളിലൊന്നില്‍ ജമാലിനെ വെച്ചു. മൃതശരീരത്തില്‍ മണ്ണുവീഴാതിരിക്കാനയി കാല്ലുകളടുക്കുമ്പോഴാണ്‌ കബര്‍ കുഴിക്കുന്ന മമ്മു ഒരു കാഴ്ചകണ്ടത്‌. മൃതശരീരത്തിന്റെ കാലുകളില്‍ ഒന്ന് ഇത്തിരി ഉയര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു. മരിച്ച ഉടന്‍ ശരിക്ക്‌ കിടത്തതിനാല്‍ മരവിച്ചതായിരിക്കും എന്ന് അയാള്‍ കരുതി. ചുറ്റുഭാഗവും നോക്കി ആരും കാണുന്നില്ലന്നുറപ്പുവരുത്തി കയ്യിലിരിക്കുന്ന പിക്കാസ്‌ കൊണ്ട്‌ ചെറുതായി അതില്‍ ഒന്ന് കുത്തി. പെട്ടോന്ന് കബറിനക്കത്തുനിന്ന് ഒരു അട്ടഹാസം ' ഹാവൂ ... ആരാ കാലേയ്‌..........' ആ ശബ്ദം അവസാനിക്കും മുമ്പേ തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ശവമഞ്ചത്തില്‍ നിന്ന് മറ്റൊരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി.." എടാ.. ജാമാലേ... നീ തോറ്റു.. വേഗം പോയി പ്ലാവിലയുമായി വാ..."


ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഒത്തിരി സംശയങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നന്നറിയാം... എല്ലാത്തിനും കൂടി ഒരേ ഒരു മറുപടി. കഥയില്‍ ചോദ്യമില്ല... എന്നാലും... എന്നു തോന്നിയെങ്കില്‍ വീണ്ടും അതേ മറുപടി മാത്രം കഥയില്‍ ചോദ്യമില്ല... ഒരിക്കലും..

--------
ഇത് ഇത്തിരിവെട്ടത്തില്‍ മുമ്പ് പബ്ലിഷ് ചെയ്താണ്. ഇങ്ങോട്ട് മാറ്റി പോസ്റ്റുന്നു എന്ന് മാത്രം.
------

At 1:43 PM, September 04, 2006, അഗ്രജന്‍ ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഹഹഹ.. അത് കലക്കി..
ജമാലിനും ജലാലിനും തേങ്ങായടി എന്‍റെ വക...
എല്ലാ ബലാലും മുസീബത്തും ഒഴിഞ്ഞ് പോട്ടേ..


“..എന്തെങ്കിലും സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളുകള്‍ ബാക്കിയുണ്ടെങ്കില്‍ പിറ്റേന്ന് അദ്ദേഹത്തെ കാണാന്‍ പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു...” ജമാലിനും ജലാലിനും കിട്ടാനുള്ള വക മൂപ്പര്‍ക്ക് നല്ലോണം അറിയായിരിക്കും.


--------------------
At 1:51 PM, September 04, 2006, വല്യമ്മായി ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
അത് നന്നായി.ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു ഓണം വന്നാലും കോരന് കുമ്പിളില്‍ കഞ്ഞി എന്നത് പോലെ എന്തെങ്കിലും ആയിരിക്കുമെന്ന്


--------------------

At 1:52 PM, September 04, 2006, പാര്‍വതി ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഹും..ഒക്കെ വിശ്വസിച്ചു..

ഇക്കണ്ട നാട്ടുകാരില്‍ ആര്‍ക്കും മരിച്ച ഒരാളേ അറിയില്ല,കുഴീലിട്ട് മൂടാന്‍ നേരത്തും അവര്‍ക്ക് വാശിയില്‍ അനക്കവും ഇല്ല..

എനിക്ക് ചോദ്യമൊന്നും ഇല്ലേ.. :-)

-പാര്‍വതി.


--------------------

At 2:03 PM, September 04, 2006, കൈത്തിരി ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
മടിയന്‍ കുഴീല്‍ വയ്കപ്പെടും, പിക്കാസിനാല്‍ ചാമ്പപ്പെടുകയും ചെയ്യും, ജാഗ്രതൈ...


--------------------

At 2:15 PM, September 04, 2006, ചുള്ളിക്കാലെ ബാബു ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
"കഥയില്‍ ചോദ്യമുണ്ടായിരിക്കുന്നതല്ല." എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ ചോദിക്കനുദ്ദേശിച്ചതു ചോദിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും എന്റെ കഥയില്ലായ്മ കൊണ്ടണോന്നറിയില്ല ........ഇതില്‍നിന്നായിരിക്കും “മിണ്ടിയാല്‍ പ്ലാവില“ എന്ന പഴഞ്ചൊല്ലുണ്ടായത്.


--------------------

At 2:31 PM, September 04, 2006, ദില്‍ബാസുരന്‍ ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഗുണപാഠം:

1)പാര്‍ട്ട്ണര്‍ ഷിപ്പ് രീതിയില്‍ കച്ചവടം ചെയ്യുന്നവര്‍ പ്ലാവിലയില്‍ കഞ്ഞി കുടിക്കരുത്. (ചോറ് വേണമെങ്കില്‍ ആവാം പക്ഷെ മോര് കറി കൂട്ടരുത്)

2)ആളുകള്‍ എന്തെങ്കിലും കുഴിച്ചിട്ട് അതിന്റെ മുകളില്‍ അടയാളത്തിന് ഒരു വെട്ട്കല്ല് വെക്കണം എന്ന് പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല.ശബ്ദങ്ങളെ സൈലന്‍സ് ചെയ്യാനാണ്.


--------------------

At 2:43 PM, September 04, 2006, കുട്ടന്‍ മേനോന്‍ ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഇത് ഭയങ്കര എടങ്ങേറായീലോ.. കഥേല് ചോദ്യല്ല്യാന്ന് ള്ളതെ.. നന്നായിട്ടുണ്ട്


--------------------

At 2:51 PM, September 04, 2006, Anonymous ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഞാന്‍ മിണ്ടുന്നില്ലെ എനിക്കു പ്ലാവിലയിക്കുപോവന്‍ വയ്യ.


--------------------

At 4:14 PM, September 04, 2006, ഏറനാടന്‍ ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
നല്ല ചോദ്യമില്ലാകഥ. എനിക്ക്‌ ചില സംശയങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും ചോയ്‌ക്കാന്‍ നിവൃത്തിയില്ലാലോ..
എന്നാലും പറഞ്ഞോട്ടെ... ഇവന്മാര്‍ ഏറനാട്ടിലെ മുത്തുമണിക്കുട്ടന്മാരാണേയ്‌..


--------------------

At 7:33 PM, September 04, 2006, പല്ലി ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
നല്ല കഥ
കഥയില്‍ ചൊദ്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്
ചോദ്യങ്ങള്‍ അടക്കുന്നു
ഓണാശംസകള്‍


--------------------

At 10:30 PM, September 04, 2006, കുടിയന്‍ ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഇത്തിരിയേ..ചോദ്യമില്ല എങ്കിലും....ഏറനാട്ടുകാര്‍ ഏതു തരക്കാരാണെന്ന് ഇപ്പോ മനസ്സിലായി...നമ്മുടെ അതിരൂപ താ പാര്‍ട്ടിയൊക്കെ ഏറനാട്ട് കാര്‍ ആണോ..അവരുടെ വാശികാണുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു സംശയം...
(ഞാന്‍ ഓടുന്നില്ല...എന്റെ കാലു വയ്യേ...)


--------------------

At 5:13 PM, September 05, 2006, കലേഷ്‌ | kalesh ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
നല്ല കഥ!


--------------------

At 8:58 AM, September 06, 2006, ഇത്തിരിവെട്ടം ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഈ കഥയുടെ സ്റ്റാന്റേ‍ഡ് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. എന്നിട്ടും പലരും വായിച്ചു. കമന്റ് നല്‍കി. എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി.

അഗ്രൂ.. നന്ദി. തേങ്ങായടിക്ക് ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ താങ്ക്സിരിക്കട്ടേ... പിന്നെ അതെല്ലേ മൂപ്പര് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.

വല്ല്യമ്മായി നന്ദി. ജലാലും ജമാലും വിചാരിച്ചപോലെയല്ല സംഭവവും നടന്നത്.

പാര്‍വ്വതി നന്ദി.. ചോദ്യം ചോദിക്കാന്‍ തോന്നിയതിനും അത് ചോദിക്കതിരുന്നതിനും ഒരു ഇമ്മിണി ബല്യ നന്ദി.

കൈത്തിരി. നന്ദി.. ഉങ്കള്‍ക്ക് പുരിഞ്ചിട്ച്ച്..

ബാബൂ നന്ദി.. ചിലപ്പോള്‍ ഇതുകോണ്ടായിരിക്കാം.

ദില്‍ബൂ നന്ദി, ഈ കഥമുഴുവന്‍ ഗുളികരൂപത്തില്‍ കമന്റിയതിന് ഡാങ്സ്.

മേനോനേ നന്ദി..കഥയില്‍ ചോദ്യമില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഓഫിന് ഓണടിച്ചും ഓണിന് ഒഫ് അടിച്ചും ഞാനൊരു വഴിക്കായേനേ..

അനൊണികുട്ടാ നന്ദികെട്ടോ. മിണ്ടരുതേ. മിണ്ടിയാല്‍ പ്ലാവിലെ. ജാഗ്രതൈ.

ഏറനാടന്മാഷേ.. നന്ദി. സത്യം താങ്കള്‍ മനസ്സിലാക്കി.

പല്ലി നന്ദി, ഓണാശാംസകള്‍.

കുടിയന്‍ മാഷേ നന്ദി. പിന്നെ താങ്കളുടെ സംശയത്തെ കുറിച്ച് ഞാനൊന്നും പറയില്ല. കാരണം ഇതെന്റെ ബ്ലോഗ് . ഓടാന്‍ പറ്റാത്തത് കൊണ്ടാ.

കലേഷ് ഭായി ഒത്തിരി നന്ദി.


--------------------

At 9:03 AM, September 06, 2006, വക്കാരിമഷ്ടാ ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ഇട്ടപ്പോഴേ വായിച്ചിരുന്നു, കമണ്ടലീസാ റൈസടിക്കാന്‍ മറന്നു പോയി.

ഈ കഥ ഞാന്‍ ആദ്യമായി കേള്‍ക്കുകയാ. നല്ല കഥ. വാശിക്ക് നാശിയായില്ലല്ലോ പാവങ്ങള്‍. ഒരു സെക്കന്റ് കൂടി കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും തൂമ്പായ്ക്ക് തലയ്ക്കിട്ട് രണ്ട് തട്ട് കൊടുത്തേനെ-പാവങ്ങള്‍.

ഇത്തിരിയുടെ പ്രൊഫൈല്‍ പടം പൊഴിക്കല്‍ ദിവസം‌പ്രതി എന്ന തോതിലുണ്ടല്ലോ :)

പോക്കര് പിടിച്ച പുലിവാല്...

പതിവ്‌ പോലെ പോക്കര്‍ ഈവനിംഗ്‌ വാക്കിനിറങ്ങി. നടത്തത്തിനിടയില്‍ ചെട്ട്യരുടെ ചായപീടിക വിത്ത്‌ പലചരക്ക്‌ കടയില്‍ ഒന്ന് മുഖം കാണിക്കാന്‍ കയറിയതായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ ശ്രീമാന്‍ മമ്മദ്‌ മല്ലി, മുളക്‌, മഞ്ഞള്‍, വെളിച്ചെണ്ണ... തുടങ്ങി ഒരു നീണ്ട പര്‍ച്ചേസ്‌ ഓര്‍ഡര്‍ അഞ്ചൂറ്‌ മീറ്ററപ്പുറം തോടിന്‌ കുറുകെ പാസ്സിങ്ങിനായി സെറ്റ്‌ ചെയ്ത തെങ്ങിന്‍ പാലത്തിനരികേ ബാഡായി പറയുന്ന ഓവുപാലം കമ്മറ്റി കൂടി കേള്‍ക്കാവുന്ന ഉച്ചത്തില്‍ ബൈ വോയ്സ്‌ ചെട്ട്യാരുടെ അറുപത്‌ വര്‍ഷമെങ്കിലും പഴക്കമുള്ള ചെവിയിലേക്ക്‌ സെന്റ്‌ ചെയ്തത്‌.

മെസേജിന്റെ പാസ്സിംങ്ങിനിടെ അതില്‍ ചിലത്‌ പോക്കരിന്റെ ചെവിയിലും കേറിയിറങ്ങി. 'ഈ പഹയനെന്താ നിധികിട്ടിയോ... അതോ ഉസ്താദിനെ വെല്ലുന്ന കള്ളനായോ...' പോക്കര്‍ ആകെ കണ്‍ ഫ്യൂഷനായി.

"ഡാ മമ്മതേ... ഇന്നെന്താ പരിപാടി... ഇത്രയും സാധങ്ങള്‍"

"ആ പോക്കരോ... ഇന്ന് ഇന്റെ അളിയനും ചെങ്ങായീം വന്നിട്ട്‌ണ്ട്‌... അവര്‍ക്ക്‌ വേണ്ടീട്ടാ..."

'ഈ പഹയനൊന്ന് ക്ഷണിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍' പോക്കര്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.

"പോക്കരേ നിന്റെ അറിവില്‍ കോയിയെ കിട്ടാന്‍ണ്ടോ... കോയിക്കറീം നെയ്ച്ചോറും ണ്ടാക്കാനാ"

"അയിനെന്താ... ഞാന്‍ കോയിയേയും കൊണ്ട്‌ അങ്ങോട്ട്‌ വരാം.."

പോക്കര്‍ അരമണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഗോപിനായരു വീട്ടിലെ കൂട്ടില്‍ കേറാതെ രാത്രിമുഴുവന്‍ നിലാവ്‌ കാണാന്‍ നില്‍ക്കാറുള്ള കോഴിയുമായി മമ്മതിന്റെ വീട്ടിലെത്തി.

വല്ലാതെ വൈകാതെ കോഴിക്കറി വെക്കാനേല്‍പ്പിച്ച്‌ പോക്കര്‍ അതിഥികളുടെ കൂടെ ബഡായിക്കിരുന്നു.

പട്ടാളക്കാരനായ മമ്മതിന്റെ അളിയന്‍ കുട്ട്യാലിയും സുഹൃത്ത്‌ മമ്മാലിയും പട്ടാളകഥകളുടെ കെട്ടഴിച്ചു. ബഡായികള്‍ക്ക്‌ മറുബഡായി കാച്ചി പോക്കരും സജീവമായി.

ചൂടുള്ള നെയ്ച്ചോറും കോഴിയും കണ്ണുരുട്ടി കഴിക്കുന്നതിനിടേ കുട്ട്യാലി

"ഇതൊന്നും ഒരു കറിയല്ല... കറിയെന്നാല്‍ മാനിറച്ചികൊണ്ടുള്ള കറിവേണം."

മമ്മത്‌ : "അളിയന്‍ തിന്നിട്ടുണ്ടോ..."

"പിന്നേ... ഞാന്‍ പേരെടുത്ത ബേട്ടക്കാരനല്ലായിരുന്നോ... ? സിങ്കവും പുലിയും ഉള്ള കട്ടില്‌ പോയി മാനും മൊയലും എന്ന് വേണ്ട മുള്ളന്‍പന്നിയെവരേ ഞാന്‍ കോന്നിട്ടുണ്ട്‌."

"ഞാനും" മമ്മാലി പറഞ്ഞു.

അതോടെ കുട്ട്യാലിയിലെ പട്ടാളക്കാരന്‌ ആവേശമായി.

"അനക്ക്‌ അറിയോ മമ്മാല്യേ ഒരിക്കല്‌ ഞമ്മള്‌ ഒരു കാട്ടില്‌ ബേട്ടക്ക്‌ പോയി. എന്ത്‌ കാടാന്നറിയോ അനക്ക്‌. ഒരു ഭയങ്കര കാട്‌...

"എന്നിട്ട്‌"

"ഇന്റെ കയ്യീ ഒരു തോക്ക്ണ്ട്‌. പക്ഷേ ഒരു കാര്യും ഇല്ല്യ... കാരണം അയില്‌ ഉണ്ട ഇണ്ടായിരുന്നില്ല... അപ്പളാണ്‌ മുത്ത്‌മോനേ... ഒരു പുലി ഓടിവര്ന്ന്... ഓടീട്ട്‌ കാര്യല്ല. അട്ത്താണെങ്കില്‍ ഒരു മരവും ഇല്ല. ഞാന്‍ ഉണ്ടയില്ലാത്ത്‌ തോക്ക്‌ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു "ഠേയ്‌..." പുലി ഒരൊറ്റ ഓട്ടായിരുന്നു."

ഇതും പറഞ്ഞ്‌ കുട്ട്യലി ദീര്‍ഘനിശ്വാസമയച്ചു.

അതോടെ മമ്മലി കുറച്ച്‌ ആലോചിച്ചു പിന്നെ പറഞ്ഞു

"കുട്ട്യാല്യേ പിറ്റേന്ന് ഞാനും പോയി ആ കാട്ട്ക്ക്. ചെലപ്പോള്‍ ആ പുലിതന്നെ ആയിരിക്കും... ഇന്റെ നേരെ വായും തൊര്‍ന്ന്പിടിച്ച്‌ പാഞ്ഞ് വന്ന്... ഭാഗ്യത്തിന് ഇന്റെ കുപ്പയ കീശയില്‍ കൊര്‍ച്ച്‌ വെടിയുണ്ടകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ അത്‌ കയ്യിലെടുത്ത്‌ ഒരെണ്ണം പുലിയുടെ നേരെ ഠോ എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ എറിഞ്ഞു. അതോടെ പുലി ഒറ്റ ഓട്ടായിരുന്നു"

പോക്കരിന്‌ ഇത്‌ കേട്ട്‌ സഹിച്ചില്ല. ഒന്ന് ഇളകിയിരുന്നു. എന്നിട്ട്‌ എല്ലാവരോടുമായി ഒരൊറ്റചോദ്യം.

"ങളാ‍രെങ്കിലും നെലമ്പൂര്‍ കാടെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ... അതാ മക്കളേ കാട്‌... സെരിക്കും ഒരു ഫോറസ്റ്റ്‌ കാട്‌. അവുടെ ഇല്ലയാത്ത ജന്തുക്കള്‌ണ്ടോ... ആന, പുലി, താടിള്ള സിങ്കം, താടില്ലാത്ത സിങ്കം... പിന്നെ ബമ്പാല... വേറെ കൊയുത്തു മുയുത്ത പാമ്പ്‌ എന്ന് വേണ്ട ആലം ദുന്‍യാവിലെ എല്ലാ ജന്തുക്കളും ഉള്ള ഒരു പെരുംകാട്‌. അവിടെക്കാ ഞാന്‍ പോയത്‌. "

"എന്തിനാ പോയത്"

"ഞമ്മളെ പോക്കരാജീന്റെ മോന്‌ കരടി രസായനം ണ്ടാക്കണം പറഞ്ഞീന്നു. അതിന്‌ ഒരു കരടിയെ പിടിച്ചാനാ പോയത്‌."

"ഇന്ന്ട്ട്‌ കിട്ട്യോ"

"അതാ ഞാന്‍ പറയുന്നത്‌. കാട്ട്ക്ക്‌ കേറി കൊര്‍ച്ച്‌ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു പുലി... ന്റെനേരെ വായും തൊര്‍ന്ന്... ഇന്റ പടച്ചോനെ അതിന്റ്‌ തൊള്ളകാണണം... നമ്മളെ ചെട്ട്യരെ പീടീലെ വെറകിടുന്ന ആ മുറിയുടെ അത്ര വല്‍പ്പം ണ്ടാവും."

"ങേ.."

"ആ... ഇന്റെ കയ്യിലാണെങ്കില്‍ തോക്കും തെരയും ഒന്നും ഇല്ല... ഞമ്മള്‌ നാടന്‍ അല്ലേ... പട്ടാളത്തിലൊന്നും അല്ലല്ലോ... പുലി തോള്ളേം തൊര്‍ന്ന് തിന്നാന്‍ വന്നപ്പോ ഞാന്‍ ആദ്യം ഒന്ന് പേടിച്ചു. പിന്നെ ആ തൊര്‍ന്ന തൊള്ളയിലേക്ക്‌ എന്റ കയ്യിട്ടു... പുലിന്റ പള്ളന്റ്‌ ഉള്ള്‌കൂടെ പോയി വാല്‌ പിടിച്ച്‌ ഒറ്റവലി... പുലി ഒരൊറ്റ നെലോളീ... പിന്നെ നോക്കിയാപ്പോള്‍ ചത്തിരിക്കുന്നു...

“പിന്നെ രണ്ട് ദിവസ്ത്തിന് കയ്യിന് അത്തറിന്റെ മണാരുന്നു“

‘അതെന്താ... ?”

‘എഡാ പൊട്ടാ... അന്ന് രാവിലെ അത്തറ് കച്ചോടക്കരനായ മൊയ്തീനെയാ പുലി തിന്നത്.”

പക്ഷേ കരടിരസായനത്തിന്‌ പകരം പുലിരസായനം ണ്ടാക്കേണ്ടി വന്നു"


കുട്ട്യാലിയും മമ്മാലിയും പരസ്പരം നോക്കി. ഓടണോ അതോ നിക്കണോ എന്നറിയാതെ.